Miłorząb japoński to jedno z najstarszych drzew na świecie, a jego liście od wieków wykorzystywane są w fitoterapii.
Zawarte w nich flawonoidy i laktony terpenowe wspierają krążenie, dotlenienie tkanek oraz sprawność umysłową.
W suplementach diety stosuje się ekstrakty standaryzowane, najczęściej zawierające 24% glikozydów flawonowych i 6% laktonów terpenowych – standard potwierdzony przez Europejską Agencję Leków (EMA).¹
Miłorząb może wspierać mikrokrążenie w naczyniach mózgowych, co sprzyja lepszemu dopływowi tlenu i składników odżywczych do komórek nerwowych.
Badania kliniczne wskazują, że jego regularne stosowanie może wspierać pamięć, czujność i koncentrację.²
Dodatkowo ginkgolidy i bilobalid pomagają chronić komórki przed stresem oksydacyjnym.³
Miłorząb bywa składnikiem złożonych preparatów roślinnych, w których jego działanie wspiera się synergicznie z ekstraktami o właściwościach antyoksydacyjnych i adaptogennych — takimi jak żeń-szeń, cytryniec chiński czy wąkrota azjatycka.
Wspólne występowanie tych roślin może nasilać korzystny wpływ na krążenie obwodowe, pamięć i funkcje poznawcze.
Takie połączenia są często stosowane w tradycyjnych formułach ziołowych, które wzmacniają działanie poszczególnych składników poprzez ich komplementarne właściwości.⁴ ⁵
Publikacje naukowe opisują wielokierunkowe działanie miłorzębu – od wsparcia przepływu krwi w mózgu po ochronę neuronów przed uszkodzeniami oksydacyjnymi.
Zastosowanie ekstraktów Ginkgo biloba jest szeroko udokumentowane w opracowaniach EMA oraz w literaturze naukowej (Thieme, PubMed).¹ ² ³
Miłorząb japoński jest dobrze tolerowany w zalecanych dawkach.
Składnik jest dopuszczony do stosowania w suplementach diety w Polsce i Unii Europejskiej.¹
¹ European Medicines Agency (2015): European Union Herbal Monograph on Ginkgo biloba L., folium
² Thieme (2018): Ginkgo biloba Food Supplements on the European Market – Adulteration Patterns Revealed by Quality Control of Selected Samples
³ PubMed Central (2022): A Detailed View on the Proanthocyanidins in Ginkgo Extract EGb 761
⁴ Williamson E.M. – Synergy and other interactions in phytomedicines (Phytomedicine, 2001; 8(5): 401–409).
⁵Wachtel-Galor S., Benzie I.F.F. – Herbal Medicine: Biomolecular and Clinical Aspects (2nd Edition, CRC Press, 2011) – rozdział: Interactions and Synergy in Herbal Medicine.
